15 december 2016

Op het scherpst van de snede

José is acht en woont samen met zijn ouders, twee zusjes en een oudere broer middenin de Afrikaanderwijk. Vader heeft momenteel geen werk en drinkt. Moeder loopt op haar tenen door het huis, spreekt matig Nederlands en probeert met schoonmaakwerk in de avonduren de eindjes aan elkaar te knopen. José brengt, zonder te hebben ontbeten, zijn zusjes naar school en ploft daarna zelf in de klas neer. Groep 5. 

Blog detail image
Nicole Teeuwen , directeur-bestuurder van PPO Rotterdam, deelt iedere maand haar ervaringen en inzichten over passend onderwijs en gerelateerde onderwerpen.

José heeft een lieve juf, maar kan zich moeilijk concentreren. Zit altijd andersom op zijn stoel, haalt graag geintjes uit met klasgenoten. José is over het algemeen een rustige jongen, maar kan onverwacht enorm uit zijn slof schieten. Schelden, een klasgenoot een dreun verkopen, een stoel door de klas... Het is allemaal al eens gebeurd.

Zijn juf is het zat, zo kan het niet langer. Er moet iets gebeuren. Zij klopt aan bij de schoolcontactpersoon van PPO Rotterdam. Ze proberen samen met de ouders van José tot een oplossing te komen. Samen concluderen ze dat Josés werkhouding aandacht nodig heeft en dat hij gedragsproblemen laat zien. De schooldirecteur vraagt via de schoolcontactpersoon een arrangement aan bij het OAT. Maar dan?

Kan het OAT hier alle benodigde ondersteuning bieden? Het antwoord is simpelweg nee. De problemen van José reiken verder dan alleen het onderwijsveld. Met het aanpakken van zijn houding en gedrag op school zijn we er nog niet. Deze casus behoeft een integrale aanpak, eentje waarbij alle stakeholders worden betrokken. En laat dàt nu juist zijn waar ik het laatste jaar vaak tegenaan loop.

Want hoewel de invoering van Passend Onderwijs deze integrale manier van werken, deze solidariteit, beoogt, opereren we nog vaak te solistisch. De samenwerking onderling en met stakeholders is voor velen nog nieuwe, complexe materie. Toch is het belangrijker dan ooit om met elkaar te blijven knokken voor de integraliteit en de collectieve, maatschappelijke opdracht die Passend Onderwijs heet. Voor José. Op het scherpst van de snede.

Binnen Passend Primair Onderwijs Rotterdam zien we dat het aantal kinderen dat niet naar school kan en dus langdurig thuiszit, toeneemt. Mijn gevoel is dat hier een verband ligt met de andere decentralisaties van onder andere Jeugdzorg. PPO Rotterdam is bezig dit te onderzoeken.

Wellicht voelt dit als een sombere afsluiting van het jaar. Een jaar waarin we gelukkig ook kunnen terugkijken op de successen van Passend Onderwijs. Denk bijvoorbeeld eens aan al het moois wat er met de professionaliseringsgelden in de wijken is neergezet, aan de fijne samenwerking tussen schoolcontactpersonen en de scholen, het realiseren van het basisbudget en niet te vergeten een aantal prachtige pilots (waaronder de pilot Kinderen In Delfshaven, en de pilot Dyslexie) die als voorbeeld dienen voor regionale en zelfs landelijke partijen. Ondanks mijn zorgen, kijk ik daarom met vertrouwen naar 2017. Omdat ik weet hoe groot de betrokkenheid van de professionals en besturen is. Vanaf deze plaats wens ik u en jou fijne feestdagen.

Pagina delen: