18 januari 2018

Zwanenzang

Dit is hem dan: mijn laatste blog voor PPO Rotterdam. Het voelt nog een beetje onwerkelijk, maar na deze week ben ik dan echt directeur-bestuurder af. Ik weet nog goed hoe ik vier jaar geleden binnenkwam. Vastbesloten mijn opdracht te volbrengen en aangenaam verrast door de sector. Mijn beeld van het onderwijs was tot dan toe gekleurd door mijn eigen ervaring als moeder van drie kinderen en wethouder. In Rotterdam zag ik de gigantische betrokkenheid die professionals toonden bij kinderen. Dat raakte me. Het bleek later de sleutel tot de realisatie van een heleboel mooie dingen.

Blog detail image
Nicole Teeuwen , directeur-bestuurder van PPO Rotterdam, deelt iedere maand haar ervaringen en inzichten over passend onderwijs en gerelateerde onderwerpen.

Toen ik bij PPO Rotterdam begon was het expertisemodel iets waar ik direct enthousiast over was: de ondersteuning naar het kind toe brengen. Dit betekende wel een enorme cultuuromslag. Onze mensen moesten weg achter hun bureau en de boer op, gewapend met laptop en mobiele telefoon. Ik kijk met trots terug op wat onze mensen in zo’n korte tijd hebben neergezet. Het brengen van expertise naar de scholen heeft een waarneembaar effect, niet alleen in cijfers, zeker ook in beleving. Het afgelopen jaar werden onze schoolcontactpersonen gewaardeerd met het mooie cijfer van een 8,4: een kroon op ons harde werken. Met de pilots en projecten van PPO Rotterdam, ontstaan vanuit de expertise en betrokkenheid van de scholen en onze medewerkers, proberen we in te spelen op dat wat nodig is. Veelal met succes. In Rotterdam wacht men niet af, zag ik al snel. De mouwen worden opgestroopt en er wordt stevig aangepakt. Iets wat ook landelijk niet onopgemerkt blijft: onze pilots en projecten staan regelmatig in de spotlights en geven inspiratie waar het gaat om de inpassing van passend onderwijs. Terugkijkend besef ik dat we in staat werden gesteld om onze visie ook makkelijk fysiek te bepalen. De snelle huisvesting van onze OAT’s bij het CJG is daar een mooi voorbeeld van.

Wat is er veel gebeurd de afgelopen jaren. Teveel om allemaal in dit blog aan te halen. Was het dan alleen rozengeur en maneschijn? Zeker niet. Er zijn helaas ook hoofdbrekers die ik met spijt moet achterlaten voor mijn opvolger. Want hoe zorgen we nu dat we niet ten onder gaan aan ons eigen succes? Door onze aanpak worden er steeds meer kinderen geholpen. Deze actiestand zorgt ervoor dat onze maatwerkbudgetten omhoog schieten. Financieel ligt hier een probleem op de loer. Toen ik bij mijn start de hand schudde van (toen nog) wethouder Hugo de Jonge, spraken we samen af een prioriteit te maken van de combinatie zorg en onderwijs. Dit bleek niet gek gedacht. Wanneer u regelmatig mijn blog leest weet u dat dit een uitdaging blijft. Zorgen dat er geen kinderen tussen wal en schip vallen.

Op 29 maart neem ik officieel afscheid. Onze personeelsbijeenkomst wordt omgevormd tot een publiek symposium. Samen met Andries Baart duiken we deze middag in de presentietheorie. Ook zal Maarten van Rossem zijn licht laten schijnen over het spanningsveld tussen zorg en onderwijs. 'Onze eigen' Jeroen Naaktgeboren verwoord vervolgens de boodschap van het symposium in een gedicht, iets wat hem als voormalig stadsdichter wel is toevertrouwd. Aandacht als basis, een appellerend gegeven waarmee ik eenieder tijdens dit symposium hoop te inspireren. Iets wat ik tenslotte ook aan u wil meegeven: kijk wat belangrijk is voor het kind, daar begint het wat mij betreft mee. In februari wil ik dat zelf weer doen in mijn nieuwe functie als voorzitter van de landelijke Sectorraad Praktijkonderwijs.

Zet voort dat mooie werk, wellicht zien we elkaar weer!

Pagina delen: